HBO od lat kojarzy się z telewizyjnymi produkcjami, które nie idą na skróty. Stacja ma na koncie zarówno bezkompromisowe komedie, postapokaliptyczne horrory, dramaty inspirowane prawdziwymi wydarzeniami, jak i wielkie widowiska fantasy. Jednym z jej najmocniejszych znaków rozpoznawczych pozostają jednak kryminały, w których brutalność idzie w parze z dopracowaną narracją i wyrazistymi bohaterami.
Im więcej sezonów i odcinków, tym większe ryzyko fabularnego potknięcia. Tymczasem istnieją produkcje HBO, które niemal od początku do końca konsekwentnie stawiają na jakość. W tym zestawieniu branżowego serwisu Screenrant znalazło się pięć seriali kryminalnych, które potrafią utrzymać uwagę widza przez cały czas trwania historii. Są wśród nich zarówno tytuły, które współtworzyły złotą erę telewizji, jak i miniseriale traktujące każdy odcinek niemal jak osobne dzieło filmowe.
5 seriali kryminalnych HBO, w których każdy odcinek to arcydzieło
„Rodzina Soprano” (1999)
Sześć sezonów i 86 odcinków to ogromna liczba, zwłaszcza w przypadku serialu, który chce utrzymywać wysoki poziom przez tak długi czas. „Rodzina Soprano” udowodniła jednak, że rozbudowana historia nie musi oznaczać serii przypadkowych potknięć. Produkcja śledzi losy Tony’ego Soprano (James Gandolfini), mafiosa z New Jersey, który próbuje pogodzić brutalną rzeczywistość swojej pracy z coraz bardziej skomplikowaną sytuacją rodzinną. Problemy prowadzą go do rozpoczęcia tajnych sesji terapeutycznych z dr Melfi (Lorraine Bracco), podczas których analizuje własne doświadczenia, emocje oraz świat, w którym funkcjonuje. Serial nie ogranicza się przy tym do gangsterskich porachunków. Kolejne odcinki zajmują się relacjami Tony’ego z rodziną, jego współpracownikami, a także jego psychiką. Twórcy sięgają nawet po oniryczne, surrealistyczne i poetyckie sekwencje.
„Ostre przedmioty” (2018)
„Ostre przedmioty” pokazują, jak zrobić to właściwie. Osiem odcinków zajmuje łącznie ponad siedem godzin, ale produkcja ani razu nie traci swojej intensywności. Serial powstał na podstawie powieści Gillian Flynn i opowiada o reporterce kryminalnej Camille Preaker (Amy Adams). Bohaterka wraca do rodzinnego miasta, aby zbadać sprawę morderstwa dwóch młodych dziewcząt. Śledztwo zmusza ją jednocześnie do konfrontacji z własną traumatyczną przeszłością. Wraz z rozwojem historii coraz wyraźniej ujawnia się również wyjątkowo brutalny charakter zbrodni. „Ostre przedmioty” mocno korzystają z atmosfery południowego gotyku. Ponure otoczenie, powolne tempo i wszechobecne poczucie zagrożenia tworzą razem historię, w której napięcie narasta niemal niezauważalnie. W miarę odkrywania prawdy dotyczącej zbrodni ta atmosfera przynosi coraz mocniejszy efekt. To przykład miniserialu, który pozostaje konsekwentny od pierwszych scen aż po szokujące zakończenie.
„Długa noc” (2016)
Produkcja zestawia policyjny thriller proceduralny, dramat sądowy oraz ponure spojrzenie na życie za kratkami. Głównym bohaterem jest Nasir Khan (Riz Ahmed), Amerykanin pochodzenia pakistańskiego, który zostaje aresztowany i osądzony po tym, jak budzi się obok zamordowanej dziewczyny, z którą wcześniej imprezował. Mężczyzna zapewnia o swojej niewinności, jednak jego słowa w dużej mierze pozostają bez odpowiedzi. Ostatecznie jego obrony podejmuje się John Stone (John Turturro), znudzony obrońca.
„Detektyw” (sezon 1) (2014)
Pierwszy sezon „Detektywa” przez wielu widzów i krytyków uważany jest za jeden z najlepszych pojedynczych sezonów w historii telewizji. Produkcja postawiła na powolne, metodyczne budowanie napięcia i w istotny sposób wpłynęła na sposób przedstawiania kryminałów na małym ekranie. Matthew McConaughey i Woody Harrelson wcielili się w dwóch detektywów badających sprawę tajemniczego mordercy w Luizjanie. Historia koncentruje się na trzech kluczowych momentach śledztwa, rozgrywających się w latach 1995–2012. Serial nie skupia się wyłącznie na samej zbrodni. Równie istotne są skomplikowane życia osobiste funkcjonariuszy. Scenariusz Nica Pizzolatto oraz reżyseria Cary’ego Joji Fukunagi sprawiają, że wszystkie osiem odcinków tworzy spójną całość. Poszczególne elementy historii pozostają ze sobą powiązane nawet wtedy, gdy narracja przeskakuje pomiędzy różnymi liniami czasowymi. Od atmosfery strachu w pierwszych odcinkach, przez stopniowe odkrywanie kolejnych elementów zagadki, aż po emocjonalny finał, pierwszy sezon „Detektywa” konsekwentnie buduje napięcie.
„Prawo ulicy” (2002–2008)
„Prawo ulicy” jest prawdopodobnie najbardziej rozbudowanym przykładem kryminalnej opowieści w tym zestawieniu. Serial nie ogranicza się bowiem do przedstawienia walki policji z przestępcami. To szeroka analiza społecznego ekosystemu miasta. Produkcja przygląda się między innymi hierarchii handlu narkotykami, funkcjonowaniu policji, zmieniającym się priorytetom władz miejskich, a także problemom dziennikarstwa i systemu edukacji publicznej.Pierwszy sezon koncentruje się na niewielkiej jednostce policji, która próbuje zgromadzić dowody przeciwko operacji narkotykowej Barksdale. W kolejnych sezonach perspektywa systematycznie się rozszerza, aż do rozległej historii przedstawionej w piątym sezonie.„Prawo ulicy” konsekwentnie stawia na dokumentalny realizm. Dzięki temu każda scena przemocy, każde ujawnienie korupcji oraz kolejne ważne wydarzenia z życia bohaterów mają odpowiednią wagę. Serial liczy pięć sezonów i 60 odcinków, a mimo rozmachu nie rezygnuje z dbałości o szczegóły. Czytaj też:
Te thrillery powstały w cieniu zimnej wojny. Wielu widzów nawet o nich nie słyszało Czytaj też:
10 filmów i seriali, które przypomną ci, że nauczyciele wygrywają